Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,
   Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,
   Wysłany w biegu krótki list,
   Stokrotka śniegu, dobra myśl -
   To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.
   Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
   I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.
  
   Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,
   Kropelka żalu, której winien jesteś ty;
   Nieprawda, że tak miało być,
   Że warto w byle pustkę iść -
   To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.
   Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
   I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.
   Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
   I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.
  
   Odloty nagłe i wstydliwe, nie zabawne,
   Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.
   Załośnie chuda kwiatów kiść,
   I nowa złuda, nowa nić -
   To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.
   Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
   I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.
   Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd
   I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.