Trudno tak
   Razem być nam ze sobą
   Bez siebie nie jest lżej
  
   Ulice omijają szary smutek nieba
   W secu czuję chłód samotnej nocy
   Zapach czarnej kawy, filiżanki ciepło
   Jak przystań, gdy wokół burzy się szaleństwo
  
   Zasłonięte okna, cieniste podwórza
   Tych cichych dramatów sceny niezliczone
   Gdy sił mi brak śnię o słonecznych czasach
   Tych wspólnie z Tobą spędzonych
  
   Trudno tak
   Razem być nam ze sobą
   Bez siebie nie jest lżej
  
   Lecz trzeba nam
   Trzeba dbać o tę miłość
   Nie wolno stracić jej
   Nam nie wolno stracić jej
  
   W Twoim śnie jestem gwiazdą ze starego romansu
   Twe łzy niczym kołdra na moim nagim ciele
   Smak kawy Cię budzi, a minuty wciąż płyną
   Myśli ciążą bardziej niż wczorajsze wino
  
   Zasłonięte okna, cieniste podwórza
   Tych cichych dramatów sceny niezliczone
   Gdy sił mi brak śnię o słonecznych czasach
   Tych wspólnie z Tobą spędzonych
  
   Trudno tak
   Razem być nam ze sobą
   Bez siebie nie jest lżej
  
   Lecz trzeba nam
   Trzeba dbać o tę miłość
   Nie wolno stracić jej
   Nam nie wolno stracić jej
  
   Nie wolno stracić jej...
   Nie wolno stracić jej...
   Nie wolno stracić jej...
   Nam nie wolno stracić jej...
  
   Trudno tak
   Razem być nam ze sobą
   Bez siebie nie jest lżej
  
   Lecz trzeba nam
   Trzeba dbać o tę miłość
   Nie wolno stracić jej
  
   Trudno tak
   Razem być nam ze sobą
   Bez siebie nie jest lżej
  
   Lecz trzeba nam
   Trzeba dbać o tę miłość
   Nie wolno stracić jej
  
   Nam nie wolno stracić jej
   Nam nie wolno stracić jej
   Nam nie wolno stracić jej
  
   Choć trudno taK
   Nam nie wolno stracić jej
  
   Trudno razem być
   Trudno razem być
   Trudno razem być