To była blondynka, ten kolor włosów tak zwą,
   Sprawiła, że miałem wakacje koloru blond.
   W popołudniową godzinę po prostu spotkałem ją,
   Dziewczynę z bursztynu, na plaży koloru blond.
  
   A potem słońce, plaża, a czas obok sobie biegł
   I zamiast kalendarza co dzień jej przybywał pieg, jeden pieg.
   Tych piegów było trzydzieści, a może trzydzieści dwa,
   W tym czasie się mieści blondynka, plaża i ja.
  
   To staje się prawdziwe, kiedy pozostaje w nas
   I płowo-złotą grzywę wichrzył za nas ciepły wiatr w moich snach.
   W popołudniową godzinę po prostu spotkałem ją,
   A teraz wspominam wakacje koloru blond.