Na dziesiątym piętrze żyję pośród mebli
  Nie mam już nic więcej, by do końca przepić
  Zapachniało wiosną, któż jest temu winien
  Włosy szybciej rosną, rok jesteś w Berlinie
    Włóczę się po mieście, każdy dzień to hazard
  świat przeważnie mieszczę w paskudnych wyrazach
  Pocztówki od ciebie stawiam na pianinie
  Myślisz, że nic nie wiem, jesteś z nim w Berlinie
    Paczka papierosów wciąga wciąż mnie w nałóg
  Żyję w taki sposób jakby z kryminału
  Jestem pełen obaw, co ciebie tam trzyma
  Czy to jego powab, czy urok Berlina
    W to, co widzę, wierzę, nie chciej się spowiadać
  Oto miasto Berlin, nic nie opowiadaj
  Tak naprawdę wierzę, że gdzieś we mnie żyjesz
  Już ci prawie wierzę, ja mieszkam w Warszawie, ty mieszkasz w Berlinie